Η γέννηση του σύγχρονου διακρατικού συστήματος ανάγεται στα συνέδρια του Μύνστερ και του Όσναμπρικ, όπου οι ευρωπαϊκές μοναρχίες έθεσαν τέλος σε δεκαετίες θρησκευτικών συγκρούσεων. Η αρχή ότι κανένα εξωτερικό κέντρο εξουσίας δεν μπορεί να υπαγορεύει την εσωτερική οργάνωση μιας αυτόνομης πολιτείας αποτέλεσε το θεμέλιο της διεθνούς συνύπαρξης.
Η οικοδόμηση της έννοιας της κυριαρχίας
Η Βεστφαλιανή ειρήνη δεν εξάλειψε τον πόλεμο, αλλά οριοθέτησε τους κανόνες της διεξαγωγής του και τη νομική υπόσταση των εμπόλεμων μερών. Η αναγνώριση των συνόρων και η αποσύνδεση της εξωτερικής πολιτικής από θρησκευτικά δόγματα δημιούργησαν τον χώρο για την ανάπτυξη της μόνιμης διπλωματίας. Οι πρέσβεις και τα σύμφωνα αντικατέστησαν τις άναρχες εκστρατείες επιβολής.
Σύγχρονες αμφισβητήσεις και ανθεκτικότητα
Στον σύγχρονο διάλογο συχνά υποστηρίζεται ότι η παγκοσμιοποίηση και οι υπερεθνικοί οργανισμοί έχουν καταστήσει τη βεστφαλιανή κυριαρχία παρωχημένη. Ωστόσο, κάθε φορά που ανακύπτει μια μείζων γεωπολιτική κρίση, τα κράτη καταφεύγουν εκ νέου στην προάσπιση της εδαφικής τους ακεραιότητας. Το κράτος παραμένει η βασική μονάδα λήψης κρίσιμων αποφάσεων.
Η διπλωματία ως εργαλείο επιβίωσης
Η ιστορική εμπειρία των τριών τελευταίων αιώνων υπενθυμίζει ότι η διεθνής τάξη δεν είναι αυτοσυντηρούμενη. Απαιτεί διαρκή διαπραγμάτευση, αμοιβαία αναγνώριση των στρατηγικών ορίων και ρεαλιστική κατανόηση των εθνικών συμφερόντων από το διπλωματικό σώμα κάθε χώρας.